اغلب مردم اهمیت و اولویت خانواده را به وضوح احساس می کنند . آنان خانواده را سر لوحه زندگی خود قرار می دهند اگر از آنان بپرسید، حاضرند جانشان را فدای آن کنند . اما بیشتر وقتها می فهمند که خانواده عملا” فدای ارزش های کم اهمیت تری شده است ، مانند کار ، دوستان و علایق شخصی ….
در بررسی هایی که روی میلیونها نفر انجام گرفته است ، اغلب آنان احساس می کردند که میان آنچه واقعا” برای شان مهم بوده ، مانند خانواده ، و آنچه در زندگی روزمره شان می گذرد ، فاصله ی عمیقی وجود دارد . چرا این اتفاق می افتد ؟
با مرد سرشناسی ملاقات کردم که می گفت : « من نمی دانم از زندگیم راضی هستم یا نه. نمی دانم بهایی را که پرداختم تا به اینجا برسم ، ارزشش را داشته یا نه. من اکنون در شرف ریاست هستم ، ولی نمی دانم دوست دارم رئیس شوم یا نه ؟ آنچه بیش از هر چیز از آن غافل بودم ، دوران کودکی فرزندانم بود . در اغلب موارد پیش آنها نبودم و وقتی هم که پیش آنان بودم ، فکر و ذکرم جای دیگری بود . سعی کردم از زمان حداکثر استفاده را ببرم اما اغلب دچار سر درگمی بودم . گاهی سعی می کردم با هدیه های گران قیمت وجدانم را راحت کنم ، ولی واقعیت این بود که هیچ رابطه ی دوستانه و نزدیکی میان ما وجود نداشت .
بچه ها شدیدا احساس خلاء می کردند و این همان چیزی است که شما در موردش حرف زدید . من از نردبان ترقی بالا رفتم و وقتی به نوک آن رسیدم ، متوجه شدم که آن را به دیوار اشتباهی تکیه داده ام .
حالا می فهمم که فرهنگ غنی خانوادگی در پول یا موقعیت اجتماعی نیست ، بلکه در روابط خانوادگی است . »
می بینید که سالها خانواده برای این مرد در اولویت نبوده و بنابرین او و خانواده اش تجربه ارزشمندی را از دست داده اند . اما او بالاخره در این مقطع از زندگیش ، اهمیت خانواده را درک کرد و این واقعیت را پذیرفت که باید عجله کنیم ، و گرنه وقت کافی نخواهیم داشت تا به فرزندانمان برسیم .
مسلما اولویت دادن به خانواده ، به این معنا نیست که شما کارتان ترک کنید ، یا یک خانه جدید بخرید . بلکه به این معناست که در زندگی خود همواره ارزش خانواده را در نظر داشته باشید و آن را پرورش دهید . در اینصورت تاثیر متقابلی را از خانواده دریافت خواهید کرد که به پیشرفت و تعالی بیشتر شما کمک خواهد کرد .
بعضی از افراد در اوج فشارها، از تقدم خانواده بر امور دیگر غافل می شوند . غافل از اینکه خانواده تنها مکانی است که میتواند ما را از تمام فشار ها برهاند و به آرامش برساند .
به این موضوع فکر کنید . وقتی شما از شغلتان باز نشسته می شوید ، فرد دیگری جایگزین شما می شود و سازمان به کار خود ادامه می دهد .ولی نقش شما در خانواده هرگز تمام نمی شود . در خانواده شما هرگز جایگزینی ندارید . خانواده یکی از نقش های پایدار یا شاید تنها نقش پایدار زندگی شما است .قصد دارید این نقش را چگونه ایفا کنید ؟
بنابراین اگر زندگی تان را تنها به امور زود گذر و موقتی متمرکز کنید ، آنگاه به خود اجازه داده اید که از فرهنگ خانوادگی خارج شوید و از رضایت واقعی زندگی تان محروم بمانید . رضایت عمیق و پایدار تنها در سایه روابط خانوادگی میسر است.
حتی اگر اکنون به این موضوع بها ندهیم ولی در نهایت زندگی به ما می آموزد که تنها یک چیز مهم است و آن خانواده است .اگر دقایقی پای صحبت افراد سالخورده بنشینید ، می بینید که تنها امر مهم برای آنان فقط خانواده است .
متاسفانه یکی از بزرگترین حسرت های مردم در بستر مرگ ، کارهایی است که برای خانواده انجام نداده اند .
