زنان و زیبایی
Body image یعنی چه ؟ تصویر بدن ، یعنی تصویر ذهنی فرد از بدن و اندام خود، به طور کلی ، بادی ایمج یعنی اینکه فرد فکر می کند دیگران بدن او را چگونه می بینند و درباره ی آن چه نظری دارند ؟
زیبایی چیست ؟ درباره اینکه چه چیزی زیبا و اروتیک ( شهوانی ) است ، دیدگاهها از فرهنگی به فرهنگ دیگر و از یک دوره زمانی به دوره زمانی دیگر فرق می کند . چه چیزی زیباست ؟
بعضی از فرهنگ ها ، جای زخم روی صورت ، و در بعضی دیگر سینه های شل و افتاده ممکن است زیبا محسوب شود . امروزه وقتی به تلوزیون و مطبوعات غربی نگاه می کنیم ، مانکن هایی را می بینیم که بسیار لاغر و قد بلند هستند ، هیچ چین و چروکی در چهره ندارندو کمر و باسن کوچک دارند ، همچون زنان اروپایی چشم های آبی ، موهای بلوند، بینی کوچک سر بالا ، لب های نازک و … . به معنای واقعی کلمه ، تحت بمباران تصاویر غیر واقعی از لاغری ، جوانی، و زیبایی هستند .
در جوامع غربی با زنان چاق بد برخورد می شود . از لحاظ ظاهری ، چون جذاب بودن برای زنان مهم است ، چاق بودن یا خود را چاق دانستن ( بادی ایمج منفی ) باعث می شود که پیامد های منفی به وجود آید ، مثل طرد اجتماعی، انزوا طلبی و عزت نفس پایین .
به طور کلی ، زنان بیشتر از مردان از اندام خود اظهار نارضایتی می کنند، زیرا فکر می کنندکه بیش از حد چاق هستند. این فکر باعث می شود که دست به هر کاری بزنند تا از جمع شدن چربی در بدن خود جلوگیری کنند .
به علت تاکیدی که روی جذابیت زنان می شود ، زنان معلول در مورد « نارضایتی از بدن » آسیب پذیری بیشتری دارند. معلولیت جسمی باعث می شود که آنها خودرا از لحاظ فیزکی و جنسی غیر جذاب بدانند .
نارضایتی از بدن در زنان با افزایش سن کم نمی شود . پژوهش ها نشان می دهد که نارضایتی از بدن و حساسیت به وزن در همه گروه های زنان دیده می شود . اما استثنای جالبی وجود دارد وآن آمیشها هستند . ( آمیشها فرقه ای از مسیحیان هستند که بر اساس روش های قدیمی اجداد خود زندگی می کنند و از تکنولوژی های امروزی استفاده نمی کنند ) تحقیقاتی که روی آمیشها انجام گرفته ، نشان داده است که زنان جوان و متوسط الجثه آمیشی ، از بدن خود ناراضی نیستند .
زیبایی همیشه برای زنان مهم بوده است . ولی اگر زنان برای زیبا و لاغر شدن ، به خود گرسنگی بدهند ، برچسب بیمار روانی دریافت خواهند کرد ، اما اگر به زیبایی ایده آل اعتقاد نداشته باشند و تلاشی برای زیبایی و لاغری نکنند ، باز هم با برخورد منفی روبرو خواهند شد ، زیرا خود را با نقش کلیشه ای زنان زیبا و جذاب هماهنگ نکرده اند .
رابرتا ، در کتاب خود به نام Never too thin می نویسد که جامعه پزشکی ،با تاکید روی خطرات چاقی، لاغری را تشویق می کند اما خطرات جسمی مربوط به لاغری و رژیم گرفتن را نادیده می گیرد . یکی از رایج ترین استدلالها علیه چاقی این است که چاقی مضر است. اما نگهداشتن خود در حالت نیمه- قحطی زدگی (نیمه گرسنگی ) برای رسیدن به اندام ایده آل را نمی توان رفتاری سالم دانست .
پیامی که امروزه به زنان القاء می شود این است که ارزشمندی بر زیبایی آنها استوار است . بدن آنان اگر شکل و هیکل زنانه داشته باشد ، ناقص و نا زیباست و بدنی که بیشتر کودکانه باشد زیباتر و دلخواه تر است . این پیام در دورانی صادر می شود که وزن زنان ، به علت تغذیه بهتر ، افزایش یافته است .
استاندارد هایی که زن زیبا را این گونه تعریف می کنند : لاغری غیر عادی ، باسن کوچک ، سینه های بزرگ و پوست صاف و چهره های زنان اروپایی همچنین این استاندارد ها ، بدنی سالم ، خوش تراش ، و همیشه جوان را القا می کند .واضح است که ویژگی های جسمی فوق الذکر در همه زنان وجود ندارد. آنها ویژگی های جسمی دختر بچه های نا بالغ است .
بنابر این ، زنان سیاه پوست ، رنگین پوست ، مسن ، یا معلول ، قوانین زیبایی واقعی را شامل نمی شوند . بنابر این انتظار می رود که لاغر شوند و به زور گریم و آرایش خود را به استاندارد های گفته شده نزدیک کنند . این زنان نقص را در خود باور می کنند بدون اینکه بدانند ، نقص در جامعه ای است که به ظاهر زن بیشتر از شخصیت یا شغل و توانمندی او اهمیت می دهد . و هدف نهایی این پیام ، گذشته از سود جویی های بی حد مادی ، این است که زنان ، ضعیف نگه داشته شوند .
زنان علاوه بر کنترل وزن ، باید هر گونه نشانه پیر شدن را نیز کنترل کنند. بدن باید بدنی لاغر و جوان باشد . برای از بین بردن چروک های صورت و پیشگیری از نشانه های پیری ، محصولات بهداشتی و آرایشی بسیاری وارد بازار می شود . محصولاتی که برای زنان اصلا مفید و کارآمد نیستند . ولی جیب تولید کنندگان را به خوبی پر می کنند . زنان تشویق می شوند که با استفاده از این کالاها ، فرایند پیر شدن را متوقف کنند چون با افزایش سن زیبایی از بین می رود و ارزش زن با زیبایی تعیین می شود . اگر هدف این است که معصومیت کودکانه ایجاد شود ، نشانه های سالها خردورزی و کسب تجربه ، مثل خطوط خنده دور دهان یا چشمها ، زیبا به حساب نخواهد آمد . در واقع ، آنهایی که به دنبال زنان ساده ، بی خطر و به راحتی قابل بهره برداری می گردند ، ممکن است این نشانه ها را خطرناک بیابند .
در جامعه سرمایه داری ، خلق مشکل و بعد ارایه کالا برای حل آن می تواند بسیار سودآور باشد . گذشته از همه اینها پیامی که به زنان می رسد این است که می توانند روی بدن خود کنترل داشته باشند .
چیزی که به آن توجه نمی شود این است که همه این اقدامات در دراز مدت با شکست مواجه خواهد شد و گذر زمان رد پای خود را نشان خواهد داد. پس بر سر آن عده از زنان که به این استانداردها دست نیافته اند ، چه خواهد آمد ؟ وقتی انسان ها دائما تلاش می کنند به چیزی برسند که دیگران آنها را متقاعد کرده اند که می توانند برسند ، ولی دائما شکست می خورند ، عزت نفس و اعتماد به نفس خود را با خطر مواجه می سازند. این همان چیزی است که وسواس زیبایی با زنان می کند . مطالعات نشان می دهد که عزت نفس زنانی که بادی ایمج ( تصویر بدنی ) منفی دارند ، پایین است .
تاکید روی این موضوع که هر کسی می تواند اندام ایده آل را به دست آورد و با تاکید بر این که زن ، برای ارزش داشتن ، باید زیبا باشد ، زنان بدون اینکه این ایده آل را غیر واقعبینانه بدانند ، خود را شماتت می کنند و خود را بی عرضه و بی کفایت می بینند چون به آن ایده آلها شبیه نیستند . از بدن خود و در نتیجه از خود متنفر می شوند و عزت نفسشان دچار آسیب می شود .