---

دهه‌ها تحقیق به این نتیجه رسیده است که ODD یک اختلال نسبتاً شایع و مهم است که می‌توان آن را با دقت در کودکان و نوجوانان شناسایی کرد، زیرا با انواع مختلفی از بیماری‌ها مرتبط است و اغلب رفتارهای پرخاشگرانه و بزهکارانه جدی‌تری را پیش‌بینی می‌کند.

      اختلال نافرمانی مقابله ای[۱] (ODD) یکی از شایع‌ترین اختلالات بیرونی است که تخمین زده می شود ۲٪ تا ۱۶٪ از جوانان را تحت تاثیر قرار دهد (انجمن روانپزشکی آمریکا[۲] [APA]، ۲۰۰۰). افراد مبتلا به ODD یک الگوی رفتاری مکرر نشان می‌دهند که نافرمانی، منفی‌گرایانه، سرکشی‌کننده و خصمانه نسبت به شخصیت‌های اقتدار است و توانایی فرد را برای عملکرد شخصی، اجتماعی یا تحصیلی در یک دوره حداقل ۶ ماهه مختل می‌کند. شروع معمولاً قبل از ۸ سالگی است و معمولاً دیرتر از اوایل نوجوانی ظاهر نمی شود. رفتارهای ODD از دوران پیش دبستانی تا سن مدرسه و اوایل نوجوانی پایداری بالایی دارند (لاوین و همکاران[۳]، ۲۰۰۱).

    علاوه بر این، رفتارهای ODD در کودکان خردسال هم به اختلالات درونی و هم برون سازی مرتبط است و پیش بینی کننده مشکلات درازمدت مانند افسردگی، اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) و اختلال سلوک است (CD) (گادو و نولان[۴]، ۲۰۰۲). ارتباط رفتارهای ODD با مشکلات متعدد، همراه با وضعیت آن به عنوان یک عامل خطر برای CD، اهمیت ارزیابی رفتارهای ODD را در کودکان خردسال برجسته می‌کند(هومرسن و همکاران[۵]، ۲۰۰۶). کامفاوس، پتوسکی و رو[۶] (۲۰۰۰) توصیه کردند که ارزیابی سلامت روان کودک روش‌های متعددی از جمله مصاحبه با والدین و معلم، مشاهدات، آزمایش و مقیاس‌های رتبه‌بندی رفتار تکمیل‌شده توسط والدین و معلم را ادغام کند.

    افراد مبتلا به ODD یک الگوی رفتاری مکرر نشان می‌دهند که نافرمانی، منفی‌گرایانه، سرکشی‌کننده و خصمانه نسبت به شخصیت‌های اقتدار است و توانایی فرد را برای عملکرد شخصی، اجتماعی یا تحصیلی در یک دوره حداقل ۶ ماهه مختل می‌کند. شروع معمولاً قبل از ۸ سالگی است و معمولاً دیرتر از اوایل نوجوانی ظاهر نمی شود. رفتارهای ODD از دوران پیش دبستانی تا سن مدرسه و اوایل نوجوانی پایداری بالایی دارند (لاوین و همکاران[۷]، ۲۰۰۱ به نقل از هومرسن و همکاران[۸]، ۲۰۰۶).

     پژوهش ها نشان می‌دهد که رفتارهای ODD با فرزندپروری خشن یا بیش از حد واکنشی مرتبط است (سیپ و جانستون[۹]،۲۰۰۵). با این حال لجبازی در دوره کودکی تا حدی شایع و عادی تلقی می شود. کریستین ریچز[۱۰]،  روانشناس بالینی و تحلیلگر رفتار از دانشگاه ایندیانا، توضیح می‌دهد که چرا بچه‌های این سن تا این حد لجباز هستند و والدین برای محدود کردن لجبازی چه کاری می توانند انجام دهند. دکتر ریچز توضیح می‌دهد: «کودکان در این سن دستخوش تغییرات رشدی زیادی می‌شوند که باعث می‌شود این‌گونه رفتار کنند، و این بدان معنا نیست که مشکلی در آنها یا مهارت‌های والدینی شما وجود دارد.».

     کودک نوپا متوجه می شود که او شخص خودش است و هیجان زده است که استقلال تازه یافته اش را آزمایش کند. دکتر ریچز می‌گوید: «آنچه که به نظر می‌رسد سرپیچی است، در واقع این است که کودک استقلال خود را به کار می‌گیرد و تلاش می‌کند بفهمد چه کاری می‌تواند انجام دهد و چه کاری نمی‌تواند انجام دهد. این چیز بدی نیست – بچه‌ها از طریق علت و معلول و با آزمون و خطا یاد می‌گیرند – اما جنگ‌های قدرت متعاقب آن می‌تواند ناامیدکننده باشد. مسائل پیچیده این است که بچه های این سن به طور طبیعی در مورد جهان کنجکاو هستند و می‌خواهند کاوش کنند. با این حال، آنها متوجه نمی‌شوند که فاقد مهارت های فیزیکی و شناختی برای انجام هر کاری هستند که می‌خواهند. بنابراین وقتی والدین به کاری که کودک می‌خواهد نه بگویند، احتمال زیادی وجود دارد که او مقاومت کند(براون[۱۱]، ۲۰۲۳).

[۱] Oppositional defiant disorder

[۲] American Psychiatric Association

[۳] Lavigne et al.

[۴] Gadow & Nolan

[۵] Hommersen et al.

[۶] Kamphaus,Petoskey,and Rowe

[۷] Lavigne et al

[۸] Hommersen

[۹] Seipp & Johnston

[۱۰] Christine Raches

[۱۱] Brown

منابع

Brown.J. )2023) https://www.rileychildrens.org/connections/how-to-cope-with-a-stubborn-toddler

Gadow, K. D., & Nolan, E. E. (2002). Differences between preschool children with ODD, ADHD, and ODD+ ADHD symptoms. Journal of child psychology and psychiatry, ۴۳(۲), ۱۹۱-۲۰۱

Hommersen, P., Murray, C., Ohan, J. L., & Johnston, C. (2006). Oppositional defiant disorder rating scale: preliminary evidence of reliability and validity. Journal of Emotional and Behavioral Disorders, ۱۴(۲), ۱۱۸-۱۲۵

Kamphaus, R. W., Petoskey, M. D., & Rowe, E. W. (2000). Current trends in psychological testing of children. Professional Psychology: Research and Practice, ۳۱(۲), ۱۵۵‏

Lavigne, J. V., Cicchetti, C., Gibbons, R. D., Binns, H. J., Larsen, L., & Devito, C. (2001). Oppositional defiant disorder with onset in preschool years: Longitudinal stability and pathways to other disorders. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, ۴۰(۱۲), ۱۳۹۳-۱۴۰۰

Seipp, C. M., & Johnston, C. (2005). Mother–son interactions in families of boys with attention-deficit/hyperactivity disorder with and without oppositional behavior. Journal of abnormal child psychology, ۳۳, ۸۷-۹۸

وحیده عباسی(مشاور و روانشناس)