ازدواج یکی از مهمترین وقایع زندگی فردی هر انسانی است که در تکامل شخصیت و هویت فرد و همچنین نقش پذیری و تکامل روحی و روانی وی نقش مهمی را ایفا می کند.
از آنجا که زن و مرد برای ارضای تمایلات شخصی و برآوردن نیازهای فردی، تن به ازدواج می دهند، امر ازدواج یک مسئله شخصی و فردی محسوب می شود و از آن جهت که بنیان جامعه انسانی با زناشویی زن و مرد شکل می گیرد و آنان برای تشکیل خانواده ناچارند از ضوابط و نظام حقوقی خاصی پیروی کنند، ازدواج امری اجتماعی به حساب می آید.
تأمین رفاه، آرامش و گسترش مدنیت بشری، در سایه ازدواج میسر است و تأمین رفاه، بدون تشکیل خانواده ای متعهد و مسئول امکانپذیر نیست. بر این اساس، ازدواج یکی از ارکان مدنیت و راهی مهم برای آسایش جامعه و رفاه بشر به شمار می رود.
همچنین، شخصیت اجتماعی انسان نیز در سایه ازدواج و در کانون خانواده پرورش می یابد؛ زیرا فردگرائی و به تنهائی زیستن مغایر فطرت آدمی است، در حالی که تبلور روحیه جمعی علاوه بر ایجاد انبساط خاطر در روح و روان انسان در ساختن اجتماعی پویا و پرتلاش نیز اثر مثبت بر جای می گذارد.
نیاز به فرزند نیز از دیگر خواسته های فطری آدمی است که در سایه ازدواج ممکن می گردد. ابن سینا فیلسوف و دانشمند مشهور ایرانی در این خصوص می نویسد: آدمی محتاج است به وجود فرزندی که در هنگام عجز و ناتوانی اش برای رفع حوائج و لوازم او بکوشدو در زمان پیری اش به انجام مقاصد و مصالح اش قیام کند و پس از مرگ نامش را زنده کند.
کارکرد های خانواده را می توان به شرح زیر گروه بندی کرد:
تنظیم روابط جنسی و مشروعیت بخشیدن به آن؛
تولیدمثل و تداوم میراث ژنتیکی؛
تأمین نیازهای روانی و عاطفی
اجتماعی شدن کودکان و تداوم میراث فرهنگی
خویشاوندی
ازدواج عاملی برای تلاشها و انگیزه ای برای فعالیتهای انسان است.
نگهداری و معنا بخشیدن به مرحله سالخوردگی
ازدواج برای انسان یک هدف طبیعی است و فواید مهمی را دربردارد. اهداف ازدواج را می توان به دو دسته اهداف پایدار و اهداف ناپایدار طبقه بندی کرد.
الف) اهداف پایدار ازدواج
هدفهای پایدار ازدواج، در طول تاریخ بشر همواره موجود بوده و بین تمام انسانها مشترک است. اهم اهداف پایدار عبارت است از:
– نجات از سرگردانی و بی پناهی و تشکیل خانواده و یافتن شریک در زندگی و مونس و محرم راز وغمخوار و مدافع؛
– ارضای غریزه جنسی که در وجود انسانها نهفته است؛
– تولید و تکثیر نسل و به وجود آمدن انسان که ثمره ازدواج و باعث تحکیم بنیاد خانواده و آرامش ودلگرمی زن و شوهر می باشد
به همین جهت در آموزه های اسلامی نیز نسبت به ازدواج تأکید فراوانی به عمل آمده است. اینها همه منافع دنیوی ازدواج بود؛
اما هدف اصلی ازدواج این است که انسان با تعاون و همکاری همسرش بتواند نفس خویش را از گناهان و بدیها و اخلاق زشت تهذیب نماید و با عمل صالح و اخلاق نیک پرورش دهد تا به مقام شامخ انسانیت و تقرب به خدا نائل گردد و همسر شایسته و خوب و موافق برای رسیدن به چنین هدف مهمی ضرورت دارد.
ب) هدفهای ناپایدار ازدواج
شک نیست که هر ازدواجی دارای هدف یا اهدافی است. ولی برخی از هدف ها کم ارج، ناپایدار و بی اصالت است و نمی تواند برای همیشه یا مدتی دراز خوشبختی زوجین را تضمین کند، بدین نظر ازدواج تنها به خاطر آن اهداف نباید صورت گیرد.
برخی از آن اهداف به قرار زیرند:
نجات از تنهایی – رسیدن به مال و مقام – ترحم و لطف – فرار از مشکلات –….
وجود چنین غرضهایی در ازدواج به عنوان ضمیمه اهداف بد شناخته می شود. ازدواج تنها بر چنین اهدافی نمی تواند متوقف باشد و اگر هم متوقف شود سرانجام خوبی ندارد. در امر ازدواج و زناشویی افراد ناخودآگاه به دنبال نوعی همبستگی عمیق روحی و عاطفی هستند و نیاز به چنین همبستگی است که افراد را وادار به تن دادن به این پیمان می کند.
اما ناپایداری زندگی در سایه این اهداف به معنی این است که هرگاه برای یکی از دو طرف ازدواج زمینه بهتری برای رفع و جبران نیازها پدید آید عقلاً باید ترک خانواده گفته و بدان سو رهسپار گردد. در چنان صورتی کانون زندگی سرد، آشیانه سکون و آرامش ویران و بهانه جویی ها برای رهایی از هم آغاز و خلاصه، زندگی جهنمی آغاز خواهد شد.
https://kanongarm.ir/شادی/