شکیبایی در واکنش یا خویشتن داری یک مهارت ارتباطی مهم است .
مردی این تجربه را تعریف می کرد :
یک روز بعد از ظهر که در جلسه ضبط ویدئویی بودم یادداشتی دریافت کردم که در آن نوشته بو د همسرت پشت خط است و می خواهد با شما صحبت کند .
او بی صبرانه پرسید : چکار می کنی ،امشب شام مهمان داریم کجا هستی ؟
او آشفته بود و من تمام روز را درگیر کاری سخت بودم و مجبور بودم تا غروب به کارم ادامه دهم .
در اوج نارضایتی به تندی به او گفتم : ببین عزیزم من مقصر نیستم کاری از دست من بر نمی آید . تو مجبوری خودت کارها را روبراه کنی . من نمی توانم اینجا را ترک کنم . الان کار دارم . هر وقت توانستم بر می گردم . ( من که مهمان دعوت نکردم )
وقتی گوشی را گذاشتم . و خواستم به سر کارم برگردم ناگهان فهمیدم پاسخ من به همسرم کاملا واکنشی بوده است. سوال او منطقی بود . او در شرایط سختی قرار داشت . او از من انتظاری داشت که من نمی توانستم برآورده اش کنم اما به جای درک کردن موقعیت او آنقدر در مسائل خودم غرق شده بودم که واکنش تندی نشان دادم و مسلما این پاسخ من اوضاع را بدتر کرد .
هر چه بیشتر فکر میکردم بیشتر متوجه می شدم که اشتباه کرده ام . واکنشی که نشان داده بودم احساس واقعی من نسبت به همسرم نبود . اگر شکیبا تر بودم ،بیشتر درکش میکردم و با محبت و مهربانی واکنش نشان می دادم شرایط دیگری به وجود می آمد .
مسئله این است که در آن لحظه اصلا به این فکر نکرده بودم . من بر اساس احساسات لحظه ای خود واکنش نشان داده بودم .آنقدر در احساسات هیجانی خود غرق شده بودم که نمی توانستم آنچه را که در درونم احساس می کردم با آنچه می خواستم انجام دهم ، تشخیص دهم .
خوشبختانه کارم کمی زودتر تمام شد . وقتی به طرف خانه می رفتم همسرم ذهنم را مشغول کرده بود . عشقی که به او داشتم قلبم را می فشرد . حتما از دستم عصبانی بود .
واکنشی بودن آسان است .آیا شما واکنشی بودن را در زندگی خود یک مشکل نمی دانید ؟ شما در لحظه تصمیم می گیرید . چیز هایی می گویید که مورد نظرتان نیست . کارهایی انجام می دهید که بعد پشیمان می شوید و فکر می کنید اگر کمی فکر کرده بودید ، هرگز این واکنش را نشان نمی دادید .
اگر افراد به جای واکنش سریع ، بر اساس ارزش ها و احساسات واقعی خود رفتار می کردند ، زندگی خانوادگی بهتری تجربه می کردند .
برگرفته از کتاب استفن آر کاوی با اندکی تغییر